daimatiyatro@gmail.com

13 Ocak 2019 Pazar

Tiyatro Günlüğüm: Aralık 2018

23:30

PAYLAŞ

Sadece aralık ayını değil, koca bir yılı da güzel oyunlarla bitirmenin mutluluğunu yaşadım. Listemde daha sezon başlamadan heyecanlandıran, bilet almak için tüm imkanları seferber ettiğim oyunlar kadar hayal kırıklığına uğradığım ya da beklentilerimin biraz altında kalan oyunları da izlemedim değil. Yine de, toplam altı oyunla, #iyikitiyatro var demek güzeldi.

Yeni bir yılı karşılamaya ben de aralık ayında güzel oyunlar izleyerek hazırlandım. Bu hazırlığa, büyük ustayı ayakta alkışlamak, yıllar sonra sahne üstündekilerle hasret gidermek ve içimi titreten özel oyunlar da dahildi. Nasıl mı derseniz, izleme sırasına göre 2018’in alkışladığım son oyunları işte şöyle:

Pixel, Maison des Arts de Créteil, Espace Albert Camus in Bron 
Işık ve dans gösterisi Pixel ile 22. Istanbul Tiyatro Festivali’ne yakışan bir kapanış oldu. Mourad Merzouki’nin yönetmenliğinde kalabalık bir grubun yaptığı dans; müzik ve ışığın da bu dansa eşlik etmesi, gözlerimize bayram sevinci yaşattı. Dansçıların sınırları zorlayan performansı, paten üstünde kum tanesi misali ışığa meydan okuyuşu ve birden çoğula, çoğulken teke düşen koreografisi aklımın bir köşesinde yerini aldı. Oyun sonrasında söyleşiyle de yönetmenden Pixel’in perde arkasını dinlemek ve dansçılarla sohbet etmek ayrı bir keyifti.

Bir Meşrutiyet Facisası yahut Gündüzlerimiz, Seyyar Sahne 
İkinci kez izlediğim Bir Meşrutiyet Facisası yahut Gündüzlerimiz, en az ilk izlediğim kadar eğlendirdi beni. Volkan Çıkıntoğlu, zekice bir metin yazmış, yetmemiş yanına Hakan Emre Ünal ve Doğu Can’ı da alarak bize kahkahası bol bir oyun şöleni yaşatmış. Acaba hangi oyunu izleyeyim diye çok düşünmeyin, onun yerine Seyyar Sahne’nin bu zeki işinde “ben kimim?” sorusunun cevabını aramaya koyulun. Cevabınızın izini sürerken bir çıkış yolu bulacak mısınız veya kaybolacak mısınız, bilmem ama çok eğleneceğiniz kesin.
(Oyunla ilgili izlenim yazıma buradan ulaşabilirsiniz.)

Maraton, Moda Sahnesi 
Bu sezonun maalesef ilk hayal kırıklığı yaşatan oyunu oldu. Sadece dekorunu, dansçıları canlandıran iki oyuncunun performansını ve Yılmaz Sütçü’nün sesini beğenmem, oyundaki diğer olumsuz unsurları tolere etmeme yetmedi. Oyun ilk başta iyi başlasa da, bir süre sonra tekrarların sonunun gelmemesi, küfürlerin abartılması, her gün televizyondan duyduğumuz benzer söylemlerin defalarca belirtilmesi ve bir yerden sonra da hikayeye hizmet etmemesi, oyundan tamamen kopmama ve hatta sıkılmama neden oldu. Mikrononun yüksek sesi, spikerin kostümüyle oyunun başından beri yaşadığı sorun ve sonunun birden kestirilip atılması, hayal kırıklığımı yükseltti. Biraz daha az şiddet, biraz daha yerinde eleştiriyle ve teknik sorunların da giderilmesiyle oyun belki daha izlenilir olabilirdi.

Don Kişot’um Ben, Baba Sahne
Sezonun adından en çok söz ettiren bu oyunu, her bahsettiğimde yüzümde tatlı bir tebessümün yerleşmesine neden oldu. Rus yazar Mihail Bulgakov’un Don Kişot romanından uyarladığı oyun, deliliğe bir övgü niteliğinde. Bu da, Emrah Eren’in yönetmenliğinde, Ozan Güven ve Günay Karacaoğlu gibi iki büyük isimle ve enerjisi yüksek bir kadroyla yapılınca, ortaya tadından yenmez dediğimiz bir iş çıkmış. Özellikle Ozan Güven’in yıllar sonra sahnede olup gayet mütevazı bir şekilde rolünün hakkını vermesi ve Günay Karacaoğlu’nun Sancho Panza’yı uçurması takdire şayan. Oyunun biraz uzun olması ve şarkıların canlı söylenmemesi şeklinde eleştirim olsa da, Don Kişot’um Ben kesinlikle bu sezon listeye alınacaklardan.

Zengin Mutfağı, DasDas 
Tiyatro seven sevmeyen herkesin mutlaka görmek istediği Zengin Mutfağı ile, büyük usta Şener Şen’in önünde hepimiz saygıyla eğildik. İsmini ilk duyduğumda zaten heyecanlanmıştım, sahnede kendisini görür görmez kalbim çarpmaya başladı ve selamını veririken heyecanım da doruklara çıktı. Oyunun başından sonuna kadar nasıl bir enerji ve nasıl bir usta oyunculuk! Diğer taraftan, DasDas’ın geniş sahnesinde dekorun ortada küçük kalması, diğer oyuncuların inandırıcılığının zayıf olması ve özellikle de Selim karakterindeki keskin dönüşünü göremeyişim oyunla ilgili beğenimi sekteye uğrattı. Ancak, tek ben değil tüm izleyicilerle birlikte, büyük ustayı görmemizin heyecanı ve güzelliğiyle, sahnelerde hep olsun dileğimizi alkışlarımızla birlikte kendisine umarım iletmişizdir. Çok yaşa Şener Şen!

Nihayet Makamı, Altıdan Sonra Tiyatro 
Tıpkı 2017 gibi 2018’e de Kumbaracı50 ile ve yine iyi bir oyunuyla veda ettim. Hatta bu sene, Nihayet Makamı gibi bir oyunla, kapanış çok daha özel oldu. Altıdan Sonra Tiyatro, 20. yılını, bir tamburun tınısında bizi alıp götüren bu güzel oyunla kutluyor. Biz seyirciler de, yıkık bir konağın ev sahipliğindeki buruk bir aşk hikayesinde, bu doğum gününe ortak oluyoruz. Oyunculuktan hikayeye, dekordan müziğine kadar bu sezon kaçırmamanız gereken bir oyun olduğunun altını çizmek istiyorum. Sonunda, salondan içiniz titreyerek ayrılacaksınız.
(Oyunla ilgili izlenim yazıma buradan ulaşabilirsiniz.) 

Yeni bir yıla adım attığımız şu günleri de yine güzel oyunlarla karşılaşamaya başladım. Umarım tüm yıl boyunca yine iyi oyunlar izlemeye devam ederiz. Herkese, izlemeye ve alkışlamaya doyamayacağı tiyatro dolu bir yıl dileğiyle...   




1 yorum:

  1. Fotoğraf 51 oyununda salona alınmayı beklerken
    Keyifli,tiyatro dolu bir sohbet yapma şansını buldum ve bloğunuzu öğrendim.Artık takipteyim.
    Sevgiler

    YanıtlaSil